Urzekły mnie przede wszystkim krajobrazem — surowym, wulkanicznym i nieoczywistym.

Lanzarote była jak inna planeta: czarne pola lawy, kaldery i geometryczna prostota, w której natura gra pierwsze skrzypce. Minimalizm kolorów potęgował wrażenie ciszy i przestrzeni.

Teneryfa i La Palma pokazały zupełnie inne oblicze archipelagu. Zieleń była tam intensywna, bujna, niemal zaskakująca w zestawieniu z wulkanicznym rodowodem wysp. Lasy, zbocza i doliny tworzyły krajobrazy pełne kontrastów, zmieniające się wraz z wysokością i światłem.

Na La Palmie wulkan przestał być tylko elementem pejzażu — stał się żywym świadectwem siły natury. Ślady jego aktywności przypominały, że te wyspy wciąż się tworzą. Kanary to nie pocztówka w jednym kadrze, ale opowieść o ziemi, która oddycha, zmienia się i nieustannie zaskakuje.